Eerder al stond op mijn blog te lezen dat ik in oktober samen met Margot in Rome tussen een hele hoop relschoppers terecht was gekomen. Toen ik de maandag erop in de klas zat, bleek dat de helft van mijn klas effectief naar Rome was afgezakt om mee te betogen.
Vandaag zat ik opnieuw in de les, toen plots na 3 kwartier de professor stopte met haar betoog en zei: "Wat doen jullie hier eigenlijk in mijn les? Moeten jullie niet in Rome aan het betogen zijn? Tssss, we nemen een pauze." Met een knikkend hoofd liep ze vervolgens het lokaal uit.
(Voor de duidelijkheid: er zijn vandaag studentenprotesten in verschillende Italiaanse steden tegen besparingsmaatregelen van de nieuwe premier Monti. http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/economie/schuldencrisis/111117_italie_protest)
Iedereen voelde zich plots een beetje schuldig dat we in die les zaten (hoewel het wel een les met verplichte aanwezigheid is).
Zo vreemd, zoiets zou ik me in België echt niet kunnen voorstellen.
donderdag 17 november 2011
dinsdag 15 november 2011
"Gebruik toch gewoon Wikipedia!"
Mijn blog laat uitschijnen dat het hier een grote vakantie is, vol reisjes en uitstappen. Niets is minder waar. Iedere week opnieuw begeef ik me dapper naar de lessen. Helaas met niet altijd even veel goesting. Dit komt omdat er nog steeds momenten zijn dat ik er geen snars van snap en ik bovendien eeuwig de buitenstaander ben en blijf. Ik val altijd op, omdat ik -op enkele uitzonderingen na- de enige buitenlandse in de les ben. Ik kan niet (vloeiend) mee discussiëren, ik kijk vaak schaapachtig omdat ik de vragen niet versta en sommige proffen maken mopjes over België die ik pas met een halve eeuw vertraging snap. Ze kennen ook mijn naam niet (of kunnen hem niet onthouden). Ik ben "la belga" (de Belgische).
Bovendien krijg ik geen vat op de informatieverstrekking hier. Maandag stond ik zoals iedere week trouw op post om 12 uur aan het vaste lokaal voor mijn wekelijkse portie economische geschiedenis. Vreemd genoeg was ik de enige aan dat lokaal. Na even gewacht te hebben, kwam plots de hele klas (mijn hele klas!) uit dat lokaal. Blijkt dat vanaf deze week de lessen van 10-12 i.p.v. 12-14 uur gegeven worden. Natuurlijk was iedereen (de 5 man die dat vak volgt) daarvan op de hoogte, behalve ik. En het is niet de eerste keer dat zoiets gebeurt.
Een gelijkaardig praktisch probleem doet zich voor bij de aankoop van mijn handboeken. Meer dan een maand geleden heb ik die besteld in de plaatselijke boekenwinkel. Een week later was er één boek, nog een week later een tweede. En toen hield het op. Ik zal het wel zien als de rest van mijn bestelling aankomt. Of ik kan ook gewoon mijn bestelling annuleren, volgens de onvriendelijke vrouw aan de kassa. Hallo? Ik heb die boeken wel nodig. Als ze eerst zeggen dat ze er zijn (en mij een voorschot laten betalen!), moeten ze nu niet afkomen dat ze er nooit zullen zijn. Pazzo's.
Gelukkig klinkt het allemaal erger dan het is. Oké, momenteel moet ik meer papers schrijven dan goed is voor een mens, maar mijn klasgenoten kunnen me soms geweldig beter doen voelen. Ik ben namelijk al een paar dagen op zoek naar de geschiedenisbibliotheek hier om goede bronnen voor mijn paper te zoeken. Toen ik een klasgenote vroeg waar die was, zei ze: "Gebruik toch gewoon Wikipedia, ik doe dat ook." Het kind zit al in haar master. Als zij het haalt met Wikipedia, zal ik het (hopelijk) toch wel halen met mijn wetenschappelijke bronnen :)
Grappig weetje:
De studenten kunnen hier op één schooljaar ontelbaar keren een herexamen afleggen. De laatste herexamenperiode (en ook de 6de keer dat ze kunnen proberen, heb ik me laten vertellen) was vorige week. (Daarmee dat ik toen een weekje naar huis kon, maar dat even terzijde.) Dat betekent dat deze week de laatste lichting van het vorige academiejaar afstudeert. Dat zullen we geweten hebben!
De familieleden van de afgestudeerden bezetten alle (door)gangen, brengen confetti, bloemen en laurierkransen mee. De student moet die laurierkrans dan op zijn hoofd, krijgt de gigantisch lelijke bloemen in zijn armen gedrukt en moet met iedere bomma/(achter)tante/neefje op de foto. Het grappigste van al is dat de familie over het hele gebouw (echt overal, ook buiten) zelfgemaakte posters hangt. Daarop staat dan een foto van de persoon ik kwestie, vaak nog als puber of kind. Daarboven staat dan iets geschreven à la "Kijk allemaal eens naar onze Giovanni. Toen was hij nog een puber vol puisten, nu heeft hij een diploma. Wie had dat ooit gedacht? We zijn zo trots op hem!" Ronduit gênant. Toen ik net het gebouw binnenkwam, snapte ik het concept nog niet helemaal. Ik was er even oprecht van overtuigd dat er een pestcampagne aan de gang was tegen en studente die meer puisten dan haar op haar hoofd had staan...
Bovendien krijg ik geen vat op de informatieverstrekking hier. Maandag stond ik zoals iedere week trouw op post om 12 uur aan het vaste lokaal voor mijn wekelijkse portie economische geschiedenis. Vreemd genoeg was ik de enige aan dat lokaal. Na even gewacht te hebben, kwam plots de hele klas (mijn hele klas!) uit dat lokaal. Blijkt dat vanaf deze week de lessen van 10-12 i.p.v. 12-14 uur gegeven worden. Natuurlijk was iedereen (de 5 man die dat vak volgt) daarvan op de hoogte, behalve ik. En het is niet de eerste keer dat zoiets gebeurt.
Een gelijkaardig praktisch probleem doet zich voor bij de aankoop van mijn handboeken. Meer dan een maand geleden heb ik die besteld in de plaatselijke boekenwinkel. Een week later was er één boek, nog een week later een tweede. En toen hield het op. Ik zal het wel zien als de rest van mijn bestelling aankomt. Of ik kan ook gewoon mijn bestelling annuleren, volgens de onvriendelijke vrouw aan de kassa. Hallo? Ik heb die boeken wel nodig. Als ze eerst zeggen dat ze er zijn (en mij een voorschot laten betalen!), moeten ze nu niet afkomen dat ze er nooit zullen zijn. Pazzo's.
Gelukkig klinkt het allemaal erger dan het is. Oké, momenteel moet ik meer papers schrijven dan goed is voor een mens, maar mijn klasgenoten kunnen me soms geweldig beter doen voelen. Ik ben namelijk al een paar dagen op zoek naar de geschiedenisbibliotheek hier om goede bronnen voor mijn paper te zoeken. Toen ik een klasgenote vroeg waar die was, zei ze: "Gebruik toch gewoon Wikipedia, ik doe dat ook." Het kind zit al in haar master. Als zij het haalt met Wikipedia, zal ik het (hopelijk) toch wel halen met mijn wetenschappelijke bronnen :)
 |
| Mijn bureau, volop in gebruik! |
 |
| Pauzeren met verse broccolisoep, mmm. |
 |
| 's Ochtends, 'mijn weg' naar school. |
 |
| de faculteit economie en politieke wetenschappen, waar het merendeel van mijn lessen plaatsvindt |
Grappig weetje:
De studenten kunnen hier op één schooljaar ontelbaar keren een herexamen afleggen. De laatste herexamenperiode (en ook de 6de keer dat ze kunnen proberen, heb ik me laten vertellen) was vorige week. (Daarmee dat ik toen een weekje naar huis kon, maar dat even terzijde.) Dat betekent dat deze week de laatste lichting van het vorige academiejaar afstudeert. Dat zullen we geweten hebben!
De familieleden van de afgestudeerden bezetten alle (door)gangen, brengen confetti, bloemen en laurierkransen mee. De student moet die laurierkrans dan op zijn hoofd, krijgt de gigantisch lelijke bloemen in zijn armen gedrukt en moet met iedere bomma/(achter)tante/neefje op de foto. Het grappigste van al is dat de familie over het hele gebouw (echt overal, ook buiten) zelfgemaakte posters hangt. Daarop staat dan een foto van de persoon ik kwestie, vaak nog als puber of kind. Daarboven staat dan iets geschreven à la "Kijk allemaal eens naar onze Giovanni. Toen was hij nog een puber vol puisten, nu heeft hij een diploma. Wie had dat ooit gedacht? We zijn zo trots op hem!" Ronduit gênant. Toen ik net het gebouw binnenkwam, snapte ik het concept nog niet helemaal. Ik was er even oprecht van overtuigd dat er een pestcampagne aan de gang was tegen en studente die meer puisten dan haar op haar hoofd had staan...
zondag 13 november 2011
Franzi's Car Crew
Sinds premier Berlusconi's (aangekondigde) vertrek, lijkt alles hier voor mij plots beter te gaan. Toeval of niet, zolang het maar blijft duren. Tussen de hoop oppervlakkige maatjes waar ik het in mijn vorig blogbericht over had, blijken gelukkig ook enkele vrienden te zitten waar het echt goed mee klikt. Franziska en Birte kende ik al, dit weekend kwam Meike daar nog bij.
Om te lachen noemen we onszelf "Franzi's Car Crew". Met dit groepje trekken we er namelijk steeds met Franzi's auto op uit om Umbrië te gaan verkennen. Zo ook dit weekend. Het was prachtig weer. Ideaal dus voor een bezoekje aan Orvieto en Todi. En of dat het een plezant was!
Om te lachen noemen we onszelf "Franzi's Car Crew". Met dit groepje trekken we er namelijk steeds met Franzi's auto op uit om Umbrië te gaan verkennen. Zo ook dit weekend. Het was prachtig weer. Ideaal dus voor een bezoekje aan Orvieto en Todi. En of dat het een plezant was!
 |
| Franzi's Car Crew |
 |
| Duomo van Orvieto |
 |
| Orvieto |
 |
| Birte, Meike en Franzi |
 |
| Todi |
 |
| Birte en ik in Todi |
 |
| uitzicht Todi |
 |
| Chiesa di Santa Maria della Consolazione in Todi |
donderdag 10 november 2011
Over verre vrienden en dichte buren
Hartverwarmend, gelukzalig en vreugdevol. Dat is hoe mijn voorbije week was. Wat het spreekwoord ook mag beweren over goede buren en verre vrienden, het klopt niet. De uitvinder van dat spreekwoord had gewoon zelf weinig (verre) vrienden. Of toch geen vrienden zoals de mijne. Ja, het gaat over jou, liefste lezer.
De voorbije week deed ik girly met speelpleinvriendinnetjes, feestte ik met Mokkels, griezelde ik met Chiro Vlierbeek, bezocht ik grootouders, tantes, nonkels en nichten, tafelde ik met geschiedeniswijven, ging ik quizzen met Historia, at ik koninginnenhapjes in de Alma, vergaderde ik met VDS en mocht ik weer even in het warme nest van mijn ouders vertoeven. En dat alles met een glimlach van Pellenberg tot Perugia. Zelf bij zure Marina (onze bakkersvrouw) een taartje gaan kopen, voelde alsof ik het groot lot had gewonnen. Iedere dag kreeg ik complimenten over hoe goed ik er uitzag. Dat komt namelijk omdat gelukkige meisjes de mooiste meisjes zijn.
Als je steeds in België woont, besef je niet dat je met je fijne vrienden, familie en hobbies eigenlijk al de lotto gewonnen hebt. Je zaagt over de regen en de koude, het vele (studie)werk of het uitblijven van een regering. Je staat er niet bij stil hoe goed je het eigenlijk hebt.
In Italië is het klimaat zalig, de wijn lekker en is er een regering (toch toen ik vertrok. Met Silvio weet je nooit.) Echte vrienden, zoals jullie, die zijn daar echter niet. Ik heb maatjes in de les, maatjes om te feesten, maatjes om mee te gaan eten en maatjes om af en toe eens een uitstapje te doen. Maar wanneer je bijvoorbeeld te horen krijgt dat je oma borstkanker heeft en je nood hebt aan een echte vriend, dan ben je niks met een blik vol (oppervlakkige) maatjes.
Het mag allemaal wat sentimenteel en Bond-Zonder-Naam klinken, maar dat kan me niet schelen. Ik ben blij dat ik jullie gezien hebt, dat iedereen nog steeds zijn onwijs toffe zelve is en dat jullie mij een geluksboost gegeven hebben om het hier tot het einde vol te houden.
Dan rest mij enkel nog om Bond-Zonder-Naam-gewijs af te sluiten:
'Soigneer uw vri(e)nden, want goede vervangers zijn moeilijk te vinden.'
En zeker ook: bedankt!
De voorbije week deed ik girly met speelpleinvriendinnetjes, feestte ik met Mokkels, griezelde ik met Chiro Vlierbeek, bezocht ik grootouders, tantes, nonkels en nichten, tafelde ik met geschiedeniswijven, ging ik quizzen met Historia, at ik koninginnenhapjes in de Alma, vergaderde ik met VDS en mocht ik weer even in het warme nest van mijn ouders vertoeven. En dat alles met een glimlach van Pellenberg tot Perugia. Zelf bij zure Marina (onze bakkersvrouw) een taartje gaan kopen, voelde alsof ik het groot lot had gewonnen. Iedere dag kreeg ik complimenten over hoe goed ik er uitzag. Dat komt namelijk omdat gelukkige meisjes de mooiste meisjes zijn.
 |
| vriendschap |
In Italië is het klimaat zalig, de wijn lekker en is er een regering (toch toen ik vertrok. Met Silvio weet je nooit.) Echte vrienden, zoals jullie, die zijn daar echter niet. Ik heb maatjes in de les, maatjes om te feesten, maatjes om mee te gaan eten en maatjes om af en toe eens een uitstapje te doen. Maar wanneer je bijvoorbeeld te horen krijgt dat je oma borstkanker heeft en je nood hebt aan een echte vriend, dan ben je niks met een blik vol (oppervlakkige) maatjes.
Het mag allemaal wat sentimenteel en Bond-Zonder-Naam klinken, maar dat kan me niet schelen. Ik ben blij dat ik jullie gezien hebt, dat iedereen nog steeds zijn onwijs toffe zelve is en dat jullie mij een geluksboost gegeven hebben om het hier tot het einde vol te houden.
Dan rest mij enkel nog om Bond-Zonder-Naam-gewijs af te sluiten:
'Soigneer uw vri(e)nden, want goede vervangers zijn moeilijk te vinden.'
En zeker ook: bedankt!
donderdag 3 november 2011
Oost west thuis best
Vandaag voel ik me alsof de Sint vannacht is geweest. Geen pakjes, maar een vliegtuig richting huis: dat is wat mij vandaag te wachten staat. Ik ben zo gelukkig dat ik even naar huis kan!
dinsdag 1 november 2011
Erasmus Welcome Day
"Dear Student,
We are pleased to announce that the Università
degli Studi di Perugia will be holding its annual
ERASMUS WELCOME DAY
Academic Year 2011/2012
on Monday 7th November 2011 at 10:30 at the Aula
Magna, Palazzo Murena, Piazza Università 1, Perugia.
We inform you that participation in this event is
compulsory, since we will provide Incoming
Erasmus students with important information
regarding their study period in Perugia..."
We are pleased to announce that the Università
degli Studi di Perugia will be holding its annual
ERASMUS WELCOME DAY
Academic Year 2011/2012
on Monday 7th November 2011 at 10:30 at the Aula
Magna, Palazzo Murena, Piazza Università 1, Perugia.
We inform you that participation in this event is
compulsory, since we will provide Incoming
Erasmus students with important information
regarding their study period in Perugia..."
2 maanden lang hebben alle Erasmussers zitten wachten op een infosessie, een mailtje met informatie, íets waaruit we konden opmaken waar we net moesten zijn, welke documenten we nodig hadden, wat we moesten doen, enz... Helaas was er zo niets. Massaal vielen we iedere prof, secretariaatsmedewerker of toevallige passant lastig met allerlei vragen. "Zoek het zelf maar uit" was het algemene motto.
Tot nu. Blijkbaar houden ze toch nog een infomoment. 6 weken nadat de lessen begonnen zijn, in de helft van het eerste semester. Na de infosessie zal er een gegidste rondleiding door de stad zijn.
WAT EEN DOMKOPPEN! Alsof er nu nog iemand nood heeft aan een rondleiding door de stad (die kleiner is dan Leuven).
(En ik kan er niet eens bijzijn omdat ik dan net een weekje naar huis ga, pfoe!)
zondag 30 oktober 2011
Cascata delle Marmore
Na enkele weken vol Belgisch bezoek, werd het dit weekend hoog tijd om wat meer tijd aan mijn verwaarloosde schoolwerk en vrienden van hier te besteden. Gisteren was het huiswerkdag, zodat ik vandaag met Franziska, Birte en Carsten (3 toffe Duitsers) op stap kon.
Franzi (voor de vrienden) heeft hier in Perugia een auto ter beschikking, zodat we af en toe ook eens naar slecht bereikbare plaatsen (met het openbaar vervoer) kunnen. Haar volkswagentje bracht ons vandaag naar Terni. Als stad niet veel soeps (ze werd tijdens WO 2 platgebombardeerd en bestaat nu voornamelijk uit industrie), maar de natuur is er prachtig. In Terni bevinden zich namelijk de Cascata delle Marmore. Dat zijn kunstmatige watervallen die in de 3de eeuw v.C. door de Romeinen werden aangelegd. Kunstmatig omdat ze niet altijd stromen. Enkel op bepaalde uren worden ze in gang gezet.
Franzi (voor de vrienden) heeft hier in Perugia een auto ter beschikking, zodat we af en toe ook eens naar slecht bereikbare plaatsen (met het openbaar vervoer) kunnen. Haar volkswagentje bracht ons vandaag naar Terni. Als stad niet veel soeps (ze werd tijdens WO 2 platgebombardeerd en bestaat nu voornamelijk uit industrie), maar de natuur is er prachtig. In Terni bevinden zich namelijk de Cascata delle Marmore. Dat zijn kunstmatige watervallen die in de 3de eeuw v.C. door de Romeinen werden aangelegd. Kunstmatig omdat ze niet altijd stromen. Enkel op bepaalde uren worden ze in gang gezet.
 |
| Birte en ik |
 |
| De watervallen, nog niet in volle actie. |
 |
| 15 uur, tijd voor actie: laat het water maar stromen! |
Abonneren op:
Posts (Atom)