Mij blij maken met enkele typisch Belgische producten: hij blijft toch een held, die Sint!
zondag 4 december 2011
Sinterklaas
Samen met Sien en Hilde kreeg ik dit weekend ook bezoek van iemand anders: Sinterklaas.
Mij blij maken met enkele typisch Belgische producten: hij blijft toch een held, die Sint!
Mij blij maken met enkele typisch Belgische producten: hij blijft toch een held, die Sint!
La vita è bella
Vorige week was het echt een beetje afzien. Iedere vrije moment, voor en na de lessen, moest ik aan papers schrijven of Italiaanse boeken lezen. De nood aan ontspanning was nog nooit zo hoog. Het bezoekje van Sien en haar mama Hilde dit weekend kwam dus perfect gelegen!
Vrijdag zijn we in Perugia gebleven. Het was een prachtige dag. Jawel, dames en heren, op 2 december was het hier 16°C én zelfs een beetje te warm om in dikke winterjassen rond te lopen. Of hoe in Italië wonen zeker ook zijn voordelen heeft.
Zaterdag besloten we andere oorden op te zoeken: op naar Toscane! Na een uurtje treinen waren we al in Arezzo. Een tof stadje waar bovendien dit weekend ook nog eens een grote antiekmarkt plaatsvond. Erg gezellig om tussen de kraampjes rond te struinen en de kerstsfeer op te snuiven.
Hét hoogtepunt van onze dag was echter de Begnini-route. In mijn Trotter (leve de voorbereide reiziger!) had Sien gelezen dat verschillende scènes van de film "La vita è bella" in Arezzo opgenomen waren. Er zou een wandeling bestaan langs deze locaties met bij iedere plek een bord met wat uitleg. Vreemd genoeg leken de inwoners van Arezzo hier zelf niet echt van op de hoogte, want de vrouw van het Tourist Information Point wist van toeten nog blazen. Met de Trotter en een stadsplan in de hand, gingen we dan maar zelf op zoek naar de locaties. Zeer plezant en bovendien een uitstekende manier om wat onbekendere plekjes te zien te krijgen.
Moe, maar voldaan keerden we weer terug naar Perugia. Om daar met een lekkere pizza en de prachtige film "La vita è bella" het fijne weekend af te sluiten.
 |
| Sien en Hilde (aka team 9061) |
Zaterdag besloten we andere oorden op te zoeken: op naar Toscane! Na een uurtje treinen waren we al in Arezzo. Een tof stadje waar bovendien dit weekend ook nog eens een grote antiekmarkt plaatsvond. Erg gezellig om tussen de kraampjes rond te struinen en de kerstsfeer op te snuiven.
 |
| Piazza Grande -of zoals de vrouw van het toeristisch infopunt zei: "we call it the big square"- van Arezzo vol kraampjes |
 |
| Met Kerst in aantocht worden de Jezus'kes in overvloed aangeboden. |
Hét hoogtepunt van onze dag was echter de Begnini-route. In mijn Trotter (leve de voorbereide reiziger!) had Sien gelezen dat verschillende scènes van de film "La vita è bella" in Arezzo opgenomen waren. Er zou een wandeling bestaan langs deze locaties met bij iedere plek een bord met wat uitleg. Vreemd genoeg leken de inwoners van Arezzo hier zelf niet echt van op de hoogte, want de vrouw van het Tourist Information Point wist van toeten nog blazen. Met de Trotter en een stadsplan in de hand, gingen we dan maar zelf op zoek naar de locaties. Zeer plezant en bovendien een uitstekende manier om wat onbekendere plekjes te zien te krijgen.
 |
| Sien aan de deur van de scène uit bovenstaand fragment. |
 |
| Voor de kenners: op deze plek krijgt de oorspronkelijke verloofde van Dora een hoed vol eieren over zich. |
 | |||
| Door de antiekmarkt was het soms echt zoeken naar de borden. Maar wie zoekt, die vindt! |
dinsdag 29 november 2011
Tijd
Tijd. Wanneer je er teveel van hebt, wil je ervan af. Wanneer je in nood zit, is alle extra welkom.
Voor ik op Erasmus vertrok, was tijd zeldzaam. 't Is te zeggen, vrije tijd was zeldzaam. Van de Chiro hupte ik naar het presidium, de cursusdienst van Historia, de stuurgroep van speelplein Kessel-Lo, VDS (Vlaamse Dienst Speelpleinwerk) en omgekeerd . Ondertussen regelde ik het kamp en de financiën van de Chiro, zat ik in enkele werkcellen en was ik bovendien fulltime student aan de KUL. Daarnaast waren er natuurlijk ook vrienden en familie die onderhouden moesten worden. Het was niet altijd gemakkelijk om te combineren, maar het lukte. Omdat ik het allemaal met veel plezier deed/doe.
Tot je plots in Italië terecht komt. Hier zijn geen hobby's, geen familie en een pak minder vrienden om te onderhouden. Heel raar om plots veel tijd te hebben. Natuurlijk vul je die tijd wel, maar toch, hij vliegt niet meer voorbij. Soms was het ook echt aftellen. Aftellen om weer een stapje dichter bij je vliegtuig naar huis te zijn.
Sinds vorige week is het plots over met de vrije tijd. Ik zeg etentjes en uitjes met vrienden af omdat ik geen tijd heb. Stel je voor. Dat komt namelijk omdat ik plots, uit het niets, de komende vier weken iedere week een examen of een paper deadline heb. Officieel zijn de examens in januari, maar vele proffen lassen al een examenmoment in in december voor een deel van de leerstof. Zo is het lichter in januari. Helaas kondigen ze dat maar enkele weken voor het effectieve examen aan. Als bovendien álle proffen dat doen, blijft er van het concept 'de last verlichten' niet veel meer over. Wat ervoor zorgt dat ik nu dus plots in tijdsnood zit. Papers moeten dringend af en Italiaanse boeken moeten worden uitgelezen. Ondertussen gaan de lessen gewoon door. Ik wou dat ik die extra tijd van vorige maand nu kon inzetten. Helaas werkt dat zo niet.
De pientere lezer onder u (waaronder ongetwijfeld mijn mama) zal zich waarschijnlijk afvragen: "Waarom heb je die boeken en die papers dan al niet in oktober gelezen/gemaakt?" Wel, het antwoord is heel simpel, omdat ik de boeken en de opdrachten voor de papers toen nog niet had. Zo wacht ik bijvoorbeeld nog steeds op een boek dat ik op 10 oktober (!) bij de boekhandel besteld heb. Dolce far niente, allemaal goed en wel, maar af en toe mogen ze hier toch een tandje bijsteken. Want momenteel lijkt het alsof ik hier de enige ben die een tandje bij steekt...
(Over tijd gesproken. Exact 3 maanden ben ik hier nu, morgen gaan we al de 4de maand in. Hoewel de tijd vaak voorbij kroop, lijkt het nu alsof ie gevlogen is. Gek toch.)
Voor ik op Erasmus vertrok, was tijd zeldzaam. 't Is te zeggen, vrije tijd was zeldzaam. Van de Chiro hupte ik naar het presidium, de cursusdienst van Historia, de stuurgroep van speelplein Kessel-Lo, VDS (Vlaamse Dienst Speelpleinwerk) en omgekeerd . Ondertussen regelde ik het kamp en de financiën van de Chiro, zat ik in enkele werkcellen en was ik bovendien fulltime student aan de KUL. Daarnaast waren er natuurlijk ook vrienden en familie die onderhouden moesten worden. Het was niet altijd gemakkelijk om te combineren, maar het lukte. Omdat ik het allemaal met veel plezier deed/doe.
Tot je plots in Italië terecht komt. Hier zijn geen hobby's, geen familie en een pak minder vrienden om te onderhouden. Heel raar om plots veel tijd te hebben. Natuurlijk vul je die tijd wel, maar toch, hij vliegt niet meer voorbij. Soms was het ook echt aftellen. Aftellen om weer een stapje dichter bij je vliegtuig naar huis te zijn.
Sinds vorige week is het plots over met de vrije tijd. Ik zeg etentjes en uitjes met vrienden af omdat ik geen tijd heb. Stel je voor. Dat komt namelijk omdat ik plots, uit het niets, de komende vier weken iedere week een examen of een paper deadline heb. Officieel zijn de examens in januari, maar vele proffen lassen al een examenmoment in in december voor een deel van de leerstof. Zo is het lichter in januari. Helaas kondigen ze dat maar enkele weken voor het effectieve examen aan. Als bovendien álle proffen dat doen, blijft er van het concept 'de last verlichten' niet veel meer over. Wat ervoor zorgt dat ik nu dus plots in tijdsnood zit. Papers moeten dringend af en Italiaanse boeken moeten worden uitgelezen. Ondertussen gaan de lessen gewoon door. Ik wou dat ik die extra tijd van vorige maand nu kon inzetten. Helaas werkt dat zo niet.
De pientere lezer onder u (waaronder ongetwijfeld mijn mama) zal zich waarschijnlijk afvragen: "Waarom heb je die boeken en die papers dan al niet in oktober gelezen/gemaakt?" Wel, het antwoord is heel simpel, omdat ik de boeken en de opdrachten voor de papers toen nog niet had. Zo wacht ik bijvoorbeeld nog steeds op een boek dat ik op 10 oktober (!) bij de boekhandel besteld heb. Dolce far niente, allemaal goed en wel, maar af en toe mogen ze hier toch een tandje bijsteken. Want momenteel lijkt het alsof ik hier de enige ben die een tandje bij steekt...
(Over tijd gesproken. Exact 3 maanden ben ik hier nu, morgen gaan we al de 4de maand in. Hoewel de tijd vaak voorbij kroop, lijkt het nu alsof ie gevlogen is. Gek toch.)
zondag 27 november 2011
donderdag 24 november 2011
Be the change you want to see in your world (house)
In theorie ben ik de enige vrouw in het appartement. In praktijk ben ik vaak ook de man in huis.
Naast mijn dagelijkse taak als vuilnisvrouw, heb ik vandaag namelijk het bad ontstopt. Jawel, het bad ontstopt. Want de afvoer zat verstopt. En nog geen klein beetje.
Als jullie denken dat ik gewoon enkele haren uit het afvoerputje hebt gevist, dan hebben jullie het goed mis. Om de een of andere reden produceert onze wasmachine de laatste tijd zeer veel stof. Aangezien de afvoerbuis van die machine gewoon in het bad ligt (zie blogpost 'Let's go swimming in the apartment'), komt al het stof in het bad terecht. De afvoer van het bad zat dus stampvol (samengeklitte) stof van de wasmachine.
Dag na dag liep het water slechter door. Je stond je te douchen met je voeten in het bad (en wasmachine) water van degene die 4 uur geleden had gedoucht. Jakkes. Vrij vies, maar voor mijn huisgenoten blijkbaar niet vies genoeg om actie te ondernemen.
Dus ben ik naar een Italiaans Bricootje getrokken om daar met hand en tand het probleem duidelijk te maken. Met ontstopper en chemisch product ben ik nadien aan de slag gegaan. Na een halfuurtje was het gefikst. Daarbovenop heb ik nog een systeempje uitgedokterd om het stof voortaan uit het water te filteren.
Ik ben best trots op mezelf. Vandaar deze post. Misschien hebben jullie al vaker een bad ontstopt, maar ik dus niet. Ik maak tiramisu, bak quiche en cake en kan knopen terug aan truitjes naaien. Baden ontstoppen stond niet op mijn dit-kan-ik-lijstje. Tot vandaag. Ha!
Want als ik op actie van de mannen in huis had moeten wachten, dan zaten we hier nog wel even.
Hun reacties :
Voor: "Zorg maar dat je je kleren niet vuilmaakt."
Na: "Wat zeg je? Jij hebt het bad gemaakt? Jíj?"
Gelukkig kon er ook een "Dankjewel, je bent een engel." vanaf.
Naast mijn dagelijkse taak als vuilnisvrouw, heb ik vandaag namelijk het bad ontstopt. Jawel, het bad ontstopt. Want de afvoer zat verstopt. En nog geen klein beetje.
Als jullie denken dat ik gewoon enkele haren uit het afvoerputje hebt gevist, dan hebben jullie het goed mis. Om de een of andere reden produceert onze wasmachine de laatste tijd zeer veel stof. Aangezien de afvoerbuis van die machine gewoon in het bad ligt (zie blogpost 'Let's go swimming in the apartment'), komt al het stof in het bad terecht. De afvoer van het bad zat dus stampvol (samengeklitte) stof van de wasmachine.
Dag na dag liep het water slechter door. Je stond je te douchen met je voeten in het bad (en wasmachine) water van degene die 4 uur geleden had gedoucht. Jakkes. Vrij vies, maar voor mijn huisgenoten blijkbaar niet vies genoeg om actie te ondernemen.
Dus ben ik naar een Italiaans Bricootje getrokken om daar met hand en tand het probleem duidelijk te maken. Met ontstopper en chemisch product ben ik nadien aan de slag gegaan. Na een halfuurtje was het gefikst. Daarbovenop heb ik nog een systeempje uitgedokterd om het stof voortaan uit het water te filteren.
Ik ben best trots op mezelf. Vandaar deze post. Misschien hebben jullie al vaker een bad ontstopt, maar ik dus niet. Ik maak tiramisu, bak quiche en cake en kan knopen terug aan truitjes naaien. Baden ontstoppen stond niet op mijn dit-kan-ik-lijstje. Tot vandaag. Ha!
Want als ik op actie van de mannen in huis had moeten wachten, dan zaten we hier nog wel even.
Hun reacties :
Voor: "Zorg maar dat je je kleren niet vuilmaakt."
Na: "Wat zeg je? Jij hebt het bad gemaakt? Jíj?"
Gelukkig kon er ook een "Dankjewel, je bent een engel." vanaf.
dinsdag 22 november 2011
La Bella Addormentata
Gisteren ben ik met Birte, Franzi en Meike naar de schouwburg gegaan. Daar bracht het ballet van Moskou 'La Bella Addormentata' (oftewel 'De schone slaapster'). ZO mooi!
Al was niet iedereen even hard onder de indruk. Op de stoeltjes voor/naast mij zat een koppel met hun kind, dat het al meteen beu was. ("Mamaaa, is het bijna gedaan!" x 50 keer) Bovendien had de moeder een hele picknick in haar handtas zitten, waardoor er om de 5 minuten potjes met eten werden bovengehaald. Helaas verkoos het kind een zak chips, gekraak alom. Aaargh!
Gelukkig heeft dat het niet verpest, want het was echt wel een fijne voorstelling.
Hier kan je zelf een stukje kijken (vanaf 00:36):
 |
| Teatro Morlacchi in Perugia (met dank aan Google, daar zijn de foto's beter dan de mijne :-)) |
 |
| Op het vierde verdiep, op 3 'hokjes' rechts van de lamp: daar zat ik. |
Al was niet iedereen even hard onder de indruk. Op de stoeltjes voor/naast mij zat een koppel met hun kind, dat het al meteen beu was. ("Mamaaa, is het bijna gedaan!" x 50 keer) Bovendien had de moeder een hele picknick in haar handtas zitten, waardoor er om de 5 minuten potjes met eten werden bovengehaald. Helaas verkoos het kind een zak chips, gekraak alom. Aaargh!
Gelukkig heeft dat het niet verpest, want het was echt wel een fijne voorstelling.
Hier kan je zelf een stukje kijken (vanaf 00:36):
maandag 21 november 2011
Een blij weerzien!
Dit weekend was het zover: eindelijk naar Padova om Camille, Philipp, Nóri en toevallig ook Eirin (mijn leuke vrienden/kotgenoot van tijdens de Italiaanse taalcursus in september) terug te zien.
Normaal gezien zou ik al vrijdag vertrekken omdat ik dan geen les heb. Helaas strooide een van mijn Italiaanse professoren roet in het eten. Voor zijn vak moet ik hier een paper maken. We moesten zelf een onderwerp uitkiezen en hem dat voorstel doormailen samen met de boeken/artikels die we ervoor zullen gebruiken. Best veel werk, aangezien je eigenlijk al je opzoekingswerk al moet doen. Donderdagavond kreeg ik een mailtje terug van de prof met het leuke nieuws dat ik de opdracht verkeerd begrepen had (rot-Italiaans!) en mijn onderwerp te uitgebreid was voor de kleine taak dat het maar moet zijn. Al mijn werk voor niks, ik moest opnieuw beginnen. Dat betekende: de trein naar Padova afzeggen en doorwerken zoals nooit tevoren, zodat ik hopelijk zaterdag toch nog kon vertrekken. Gelukkig kon ik vrijdag goed doorwerken en bijgevolg tegen middernacht een nieuw voorstel naar de prof doormailen. Oh wee als het nu niet oké is!
Zaterdag op naar Padova dus, waar Camille me al op het perron opwachtte. Door het tijdverlies zijn we maar meteen de stad in getrokken. Het was zeer leuk om nog eens in een grotere stad dan Perugia te zijn. Eentje waar er trams en bussen door te stad rijden, waar mensen fietsen (in Perugia zie je geen fietsters omdat hier te veel bergen en trappen zijn) en waar er meer dan 5 cafés zijn (bij wijze van spreken dan toch). Kortom, een stad totaal verschillend van Perugia. Wel zeer mooi en gezellig.
's Avonds zijn we gaan aperitieven in een toffe bar, waar Phillip en Nóri ons kwamen vergezellen. Het was zo leuk om iedereen weer terug te zien! Nadien zijn we nog naar een feestje gegaan met de kotgenoten van Camille (2 Franse, 1 Italiaanse en 1 Ecuadoraanse jongen. Grappig detail, speciaal voor mijn komst hadden de jongens -tot groot genoegen van Camille- het appartement eens gekuist.)
Helaas zette een onaangename trend zich die avond voort: steeds wanneer ik me naar een andere grootstad begeef, kom ik in gewelddadige situaties terecht (cfr. Rome). Op weg naar huis (Camille woont in de louche stationsbuurt) kwamen er plots wel vijftien mannen op ons afgelopen. Zij hadden het gemunt op de man die vlak achter ons stond. Die had een wit pakje vast, dat zij klaarblijkelijk wouden hebben. Voor we het goed en wel beseften werd die ene man door die vijftien anderen in elkaar geslagen. Dat was echt eng (en zielig voor die ene man). Zo snel als we konden, hebben we ons uit te voeten gemaakt. Nadien voelden we ons wel schuldig dat we die man niet geholpen hebben, maar met ons viertjes (Camille, Nóri, Phillip en ik) konden we echt niks doen.
Zondag hebben we dan nog met z'n allen Bretoense pannenkoeken gebakken (Camille is van Bretagne) en verder nog wat door de stad gekuierd. Voor we het goed en wel beseften, moest ik alweer de trein op richting Perugia. Maar niet vooraleer ze me meermaals hebben uitgenodigd om gauw nog eens terug te komen. 't Zijn toch schatten!
Normaal gezien zou ik al vrijdag vertrekken omdat ik dan geen les heb. Helaas strooide een van mijn Italiaanse professoren roet in het eten. Voor zijn vak moet ik hier een paper maken. We moesten zelf een onderwerp uitkiezen en hem dat voorstel doormailen samen met de boeken/artikels die we ervoor zullen gebruiken. Best veel werk, aangezien je eigenlijk al je opzoekingswerk al moet doen. Donderdagavond kreeg ik een mailtje terug van de prof met het leuke nieuws dat ik de opdracht verkeerd begrepen had (rot-Italiaans!) en mijn onderwerp te uitgebreid was voor de kleine taak dat het maar moet zijn. Al mijn werk voor niks, ik moest opnieuw beginnen. Dat betekende: de trein naar Padova afzeggen en doorwerken zoals nooit tevoren, zodat ik hopelijk zaterdag toch nog kon vertrekken. Gelukkig kon ik vrijdag goed doorwerken en bijgevolg tegen middernacht een nieuw voorstel naar de prof doormailen. Oh wee als het nu niet oké is!
Zaterdag op naar Padova dus, waar Camille me al op het perron opwachtte. Door het tijdverlies zijn we maar meteen de stad in getrokken. Het was zeer leuk om nog eens in een grotere stad dan Perugia te zijn. Eentje waar er trams en bussen door te stad rijden, waar mensen fietsen (in Perugia zie je geen fietsters omdat hier te veel bergen en trappen zijn) en waar er meer dan 5 cafés zijn (bij wijze van spreken dan toch). Kortom, een stad totaal verschillend van Perugia. Wel zeer mooi en gezellig.
's Avonds zijn we gaan aperitieven in een toffe bar, waar Phillip en Nóri ons kwamen vergezellen. Het was zo leuk om iedereen weer terug te zien! Nadien zijn we nog naar een feestje gegaan met de kotgenoten van Camille (2 Franse, 1 Italiaanse en 1 Ecuadoraanse jongen. Grappig detail, speciaal voor mijn komst hadden de jongens -tot groot genoegen van Camille- het appartement eens gekuist.)
Helaas zette een onaangename trend zich die avond voort: steeds wanneer ik me naar een andere grootstad begeef, kom ik in gewelddadige situaties terecht (cfr. Rome). Op weg naar huis (Camille woont in de louche stationsbuurt) kwamen er plots wel vijftien mannen op ons afgelopen. Zij hadden het gemunt op de man die vlak achter ons stond. Die had een wit pakje vast, dat zij klaarblijkelijk wouden hebben. Voor we het goed en wel beseften werd die ene man door die vijftien anderen in elkaar geslagen. Dat was echt eng (en zielig voor die ene man). Zo snel als we konden, hebben we ons uit te voeten gemaakt. Nadien voelden we ons wel schuldig dat we die man niet geholpen hebben, maar met ons viertjes (Camille, Nóri, Phillip en ik) konden we echt niks doen.
Zondag hebben we dan nog met z'n allen Bretoense pannenkoeken gebakken (Camille is van Bretagne) en verder nog wat door de stad gekuierd. Voor we het goed en wel beseften, moest ik alweer de trein op richting Perugia. Maar niet vooraleer ze me meermaals hebben uitgenodigd om gauw nog eens terug te komen. 't Zijn toch schatten!
 |
| Nóri en Camille |
 |
| Philipp, ik en Camille |
Abonneren op:
Posts (Atom)