Sinterklaas²

Na onze trip naar Gubbio waren we nog wat aan het napraten, onder meer over Sinterklaas.
Hoewel ze hem hier in Italië niet kennen, komt hij ook langs in Polen (vertelde Maria) en Duitsland. Al is het toch niet helemaal hetzelfde als bij ons én hechten wij er veel meer belang aan, heb ik de indruk.

In Polen komt de Sint een cadeau onder je kussen leggen terwijl je slaapt. Niet altijd praktisch, lijkt me.

In Duitsland heeft de Sint ook een hulpje. Geen zwarte piet, maar knecht Ruprecht. Persoonlijk vind ik hem maar een enge man. Al vinden de Erasmussers die zwarte piet niet kennen dat ook van hem.

knecht ruprecht

Over tradities gesproken. Ik was zo blij toen ik hier in de supermarkt de allerlaatste adventskalender op de kop kon tikken. Hij is afgrijselijk lelijk en anti-kerst, maar ik ben er blij mee. Ik merk dat ik hier in Perugia veel meer belang hecht aan Belgische tradities of dingen die we thuis doen/deden. Waarschijnlijk om het gebrek aan een echte thuis een beetje te compenseren :)

mijn adventskalender!

De grootste kerstboom ter wereld!

De meeste Erasmussers nemen volgende week of de week erna al een vliegtuig naar huis, want Kerst is in aantocht! Hoog tijd dus om er nog een laatste keer met Franzi's Car Crew op uit te trekken!

Johanna, Maria, Meike, Birte en Franziska

Vanaf woensdag kan in Gubbio de grootste kerstboom ter wereld bezocht worden. Tot eergisteren was ik er oprecht van overtuigd dat het om een echte kerstboom ging, tot ik de Standaard Online las.
http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20111207_051&word=paus&utm_source=facebook&utm_medium=social&utm_content=article&utm_campaign=seeding
Het is een kerstboom bestaande uit heel erg veel lichtjes die op de bergflank van Gubbio zijn gezet. Met een enkele knop op zijn iPad heeft niemand minder dan de paus die lichtjes gisteren in brand gezet.

Wij dus na onze lessen met Franzi's auto naar Gubbio om de kerstboom te bezichtigen. Het was er vooral heel gezellig. Op en top kerstsfeer met vele lichtjes en versiering in de smalle straatjes. Toen de paus uiteindelijk op zijn iPad had gedrukt, werd er langs alle kanten vuurwerk afgeschoten. Tof om eens mee te maken. Met wat kerst shopping en een lekkere pizza sloten we de geslaagde avond af!

(Kijk zelf: http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/mediatheek/ookdatnog/1.1171928)

G E L U K

Soms ben ik het hier zo beu.

Beu omdat ik met momenten dat rottige Italiaans maar half versta. Beu omdat ik nog slechter kan antwoorden dan verstaan. Vaarwel woordspelingen of ingewikkeldere conversaties. Beu omdat ik weet dat mijn vrienden thuis afgesproken hebben en ik er niet bij kan zijn. Beu omdat ik hier geen toffe hobby's heb. Beu omdat ik doodsbang ben om te buizen voor mijn examens.

Beu omdat ik examens heb terwijl ik die dag ook nog in een of andere les verwacht word. Beu omdat ik alle pizza's beu ben. Ik heb zin in een koninginnenhapje met appelmoes. Of pure chocolade van Cote D'Or. Beu omdat ik hier niet 's ochtends rustig de Standaard kan lezen. Beu omdat het in ons appartement helemaal niet zo gezellig is als thuis of op kot. Beu omdat hier nergens een zetel staat om eens lui in neer te ploffen. Beu omdat straatverkopers me dagelijks alle mogelijke brol willen verpatsen.

Maar soms kan het zo plots, in een vingerknip, keren. Dan kan iets kleins je weer gelukkig maken.

Gelukkig omdat een professor zelf komt voorstellen dat je dat dikke Italiaanse boek mag laten vallen en een Engelstalig in de plaats mag lezen. Gelukkig omdat de kerstlichtjes branden. Als een grote sterrenhemel hangen ze boven de hoofdstraat te fonkelen. Gelukkig omdat je vrienden en familie berichtjes blijven sturen via mail en Facebook. Jullie zijn helden! Gelukkig omdat ik met de mopjes van mijn vrienden nog steeds het hardst moet lachen. Ook al zijn ze flauw. Gelukkig wanneer ik post heb. Het maakt mijn dag iedere keer weer goed. Gelukkig omdat een oud vrouwtje uit ons appartementsblok ons 2 zakken vol Baci's (overheerlijke chocolaatjes) is komen brengen. Zomaar.

Gelukkig wanneer ik in de supermarkt onderaan op een schapje een fles Stella Artois zie staan. Gelukkig wanneer ik die fles ook koop, ook al lust ik geen bier. Want je thuis is waar je (de) Stella staat. Gelukkig wanneer ik een ijsje haal en de oude, schattige verkoper me zoals steeds met 'amore' aanspreekt. Gelukkig omdat ik de dagen dat het hier regende nog steeds op één hand kan tellen. Gelukkig omdat ik bijna Kerst en nieuw mag vieren met mijn vrienden en familie. Gelukkig omdat ik mijn paper van 10 blz eindelijk kon indienen. Gelukkig wanneer ik me bedenk dat ik volgend semester weer les in het Nederlands mag volgen.  Gelukkig wanneer ik Birte en Franzi onverwachts tegenkom op straat en ik besef dat ik hier ook vrienden heb. Gelukkig wanneer mensen me de weg vragen uit overtuiging dat ik van hier ben.

Het is vreselijk cliché, maar door in het buitenland te wonen, ga je alles des te meer waarderen.
Je beseft dat het uiteindelijk de kleine, vanzelfsprekende dingen in het leven zijn die je het gelukkigste maken.

Liefste lezer, geniet ervan. Doe wat je gelukkig maakt. Want soms heeft de wereld nood aan een beetje meer gelukkige mensen.

Sinterklaas

Samen met Sien en Hilde kreeg ik dit weekend ook bezoek van iemand anders: Sinterklaas.
Mij blij maken met enkele typisch Belgische producten: hij blijft toch een held, die Sint!

La vita è bella

Vorige week was het echt een beetje afzien. Iedere vrije moment, voor en na de lessen, moest ik aan papers schrijven of Italiaanse boeken lezen. De nood aan ontspanning was nog nooit zo hoog. Het bezoekje van Sien en haar mama Hilde dit weekend kwam dus perfect gelegen!

Sien en Hilde (aka team 9061)

Vrijdag zijn we in Perugia gebleven. Het was een prachtige dag. Jawel, dames en heren, op 2 december was het hier 16°C én zelfs een beetje te warm om in dikke winterjassen rond te lopen. Of hoe in Italië wonen zeker ook zijn voordelen heeft.

Zaterdag besloten we andere oorden op te zoeken: op naar Toscane! Na een uurtje treinen waren we al in Arezzo. Een tof stadje waar bovendien dit weekend ook nog eens een grote antiekmarkt plaatsvond. Erg gezellig om tussen de kraampjes rond te struinen en de kerstsfeer op te snuiven.

Piazza Grande -of zoals de vrouw van het toeristisch infopunt zei: "we call it the big square"- van Arezzo vol kraampjes

Met Kerst in aantocht worden de Jezus'kes in overvloed aangeboden.

Hét hoogtepunt van onze dag was echter de Begnini-route. In mijn Trotter (leve de voorbereide reiziger!) had Sien gelezen dat verschillende scènes van de film "La vita è bella" in Arezzo opgenomen waren. Er zou een wandeling bestaan langs deze locaties met bij iedere plek een bord met wat uitleg. Vreemd genoeg leken de inwoners van Arezzo hier zelf niet echt van op de hoogte, want de vrouw van het Tourist Information Point wist van toeten nog blazen. Met de Trotter en een stadsplan in de hand, gingen we dan maar zelf op zoek naar de locaties. Zeer plezant en bovendien een uitstekende manier om wat onbekendere plekjes te zien te krijgen.

Sien aan de deur van de scène uit bovenstaand fragment.

Voor de kenners: op deze plek krijgt de oorspronkelijke verloofde van Dora een hoed vol eieren over zich.

Door de antiekmarkt was het soms echt zoeken naar de borden. Maar wie zoekt, die vindt!

Moe, maar voldaan keerden we weer terug naar Perugia. Om daar met een lekkere pizza en de prachtige film "La vita è bella" het fijne weekend af te sluiten.

Tijd

Tijd. Wanneer je er teveel van hebt, wil je ervan af. Wanneer je in nood zit, is alle extra welkom.

Voor ik op Erasmus vertrok, was tijd zeldzaam. 't Is te zeggen, vrije tijd was zeldzaam. Van de Chiro hupte ik naar het presidium, de cursusdienst van Historia, de stuurgroep van speelplein Kessel-Lo, VDS (Vlaamse Dienst Speelpleinwerk) en omgekeerd . Ondertussen regelde ik het kamp en de financiën van de Chiro, zat ik in enkele werkcellen en was ik bovendien fulltime student aan de KUL. Daarnaast waren er natuurlijk ook vrienden en familie die onderhouden moesten worden. Het was niet altijd gemakkelijk om te combineren, maar het lukte. Omdat ik het allemaal met veel plezier deed/doe.

Tot je plots in Italië terecht komt. Hier zijn geen hobby's, geen familie en een pak minder vrienden om te onderhouden. Heel raar om plots veel tijd te hebben. Natuurlijk vul je die tijd wel, maar toch, hij vliegt niet meer voorbij. Soms was het ook echt aftellen. Aftellen om weer een stapje dichter bij je vliegtuig naar huis te zijn.

Sinds vorige week is het plots over met de vrije tijd. Ik zeg etentjes en uitjes met vrienden af omdat ik geen tijd heb. Stel je voor. Dat komt namelijk omdat ik plots, uit het niets, de komende vier weken iedere week een examen of een paper deadline heb. Officieel zijn de examens in januari, maar vele proffen lassen al een examenmoment in in december voor een deel van de leerstof. Zo is het lichter in januari. Helaas kondigen ze dat maar enkele weken voor het effectieve examen aan. Als bovendien álle proffen dat doen, blijft er van het concept 'de last verlichten' niet veel meer over. Wat ervoor zorgt dat ik nu dus plots in tijdsnood zit. Papers moeten dringend af en Italiaanse boeken moeten worden uitgelezen. Ondertussen gaan de lessen gewoon door. Ik wou dat ik die extra tijd van vorige maand nu kon inzetten. Helaas werkt dat zo niet.

De pientere lezer onder u (waaronder ongetwijfeld mijn mama) zal zich waarschijnlijk afvragen: "Waarom heb je die boeken en die papers dan al niet in oktober gelezen/gemaakt?" Wel, het antwoord is heel simpel, omdat ik de boeken en de opdrachten voor de papers toen nog niet had. Zo wacht ik bijvoorbeeld nog steeds op een boek dat ik op 10 oktober (!) bij de boekhandel besteld heb. Dolce far niente, allemaal goed en wel, maar af en toe mogen ze hier toch een tandje bijsteken. Want momenteel lijkt het alsof ik hier de enige ben die een tandje bij steekt...

(Over tijd gesproken. Exact 3 maanden ben ik hier nu, morgen gaan we al de 4de maand in. Hoewel de tijd vaak voorbij kroop, lijkt het nu alsof ie gevlogen is. Gek toch.)

Fine Settimana

Franzi en Birte

Birte en Maria

Maria, ik en Franzi