School is cool

Tot mijn grote blijdschap zijn maandag de Italiaanse lessen aan de universiteit begonnen. We zitten met 17 leerlingen in de klas van professoressa Valentina Marasco. Van haar krijgen we 9 uur per week "Lingua Italiana". De andere vakken zijn "Elementa di civiltà", "Linguaggio settorale umanistico-letteraio", "Laboratorio linguistico" en "Esercitazione orale". In totaal hebben we 23 uur les per week.

Aangezien de klassen zo klein mogelijk gehouden worden, wordt iedereen actief betrokken in de les. Ik merk dat mijn Italiaans er zo met rasse schreven op vooruit gaat. Deze week kregen we trouwens te horen dat er maar één klas op een hoger niveau zit dan ons. Fijn!

Mijn klasgenoten vallen trouwens ook erg goed mee. We zitten vooral samen met studenten geneeskunde en (kunst)geschiedenis. Phillipp, mijn kotgenoot, bleek trouwens ook in mijn klas te zitten. Heel erg gezellig, want nu gaan we dus iedere ochtend samen naar school.

                                          uitzicht vanuit het klaslokaal om 8 uur 's ochtends

                                              Phillip en Camille (Fr) voor onze campus

De clichés over Italiaanse leerkrachten blijken ook te kloppen. Van alle lessen die ik deze week al gehad heb, is er maar eentje op tijd begonnen. Academische kwartiertjes (en halfuurtjes) zijn geen uitzonderingen. Gelukkig zijn de proffen allemaal heel vriendelijk. Al zijn ze niet vies van een goede portie huiswerk. Hoewel ik er vorige week nog naar uitkeek, is het in combinatie met de vele en vroege lessen best vermoeiend.

Een keer per week doen we ook een excursie. Vandaag trokken we er gedurende 3 uur op uit met een van de professoren. Zij leidde ons rond langs de belangrijkste en mooiste plekjes van Perugia. De meeste dingen had ik zelf al bezocht, maar met het warme weer en de fijne mensen was het leuk uitje.

Een van de klaslokalen in Palazzo Galenga bevindt zich in de vroegere slaapkamer van het echtpaar Gallenga-Stuart.

             Een ander klaslokaal in Palazzo Galenga (in dit gebouw hebben wij jammer genoeg geen les)

Het is hier echt al geweldig leuk geweest deze week. Ik begin me hier steeds beter en gelukkiger te voelen. En als ik België mis, kan ik steeds terecht in de krantenkiosk voor het Laatste Nieuws, Het Belang van Limburg of een Dag Allemaal :-)

Baci,
Johanna

(Als je op de foto's klikt, kan je ze in een groter formaat zien.)

Moord in Perugia

Vier jaar geleden, in 2007, werd in Perugia de Britse Erasmusstudente Meredith Kercher vermoord. Ze was 21 jaar en zou een jaar aan de Università degli Studi di Perugia studeren. Twee Italianen en een Amerikaanse Erasmusstudente, die aan de Università per Stranieri studeerde, werden verdacht voor de moord. Ze werden veroordeeld tot respectievelijk 16, 25 en 26 jaar cel. Een van de Italianen en de Amerikaanse Amanda Knox gingen in hoger beroep. De zaak kreeg wereldwijd heel wat aandacht.

Waarom vertel ik jullie dit nu? Wel, deze week/maand wordt de definitieve uitspraak in de zaak verwacht. Televisieploegen, journalisten en paparazzi van over de hele wereld zijn massaal naar het rustige Perugia afgezakt om verslag uit te brengen.

Iedere ochtend als ik naar school ga, moet ik langs il tribunale di Perugia waar de hele meute (plus politiemacht) post heeft gevat. In het begin van de week snapte ik niet goed wat er aan de hand was, dus heb ik het maar aan een van mijn professoren gevraagd. Kort vertelde ze wat er aan de hand was. Veel meer dan "het is een smerige zaak" wou ze niet echt kwijt. Ik heb het gevoel dat ze als geboren en getogen Perugiaan (zeg je dat zo?) en als leerkracht aan de unief waar een van de meisjes studeerde een beetje gegeneerd is over de hele zaak.

Ik, daarentegen, vind het allemaal uiterst interessant. Vandaag ben ik het zaakje eens gaan observeren en heb ik voor jullie enkele foto's genomen :-)

Interview met de vader van Amanda Knox.

Assisi

In een vorig bericht vertelde ik al kort iets over mijn flatmates. Mirjam is 23 jaar, studeert voor leerkracht LO-Italiaans en komt uit de buurt van München. Philipp is 22, studeert geneeskunde en is van Leipzig. Ze blijken allebei geweldig goed mee te vallen en we hebben op die korte periode samen al heel wat afgelachen. Mirjam studeerde al 2 keer voor een tijdje in Italië en spreekt zeer goed Italiaans. Daarom hebben we afgesproken dat zij enkel Italiaans tegen mij spreekt. Ik antwoord wel in het Engels. Al merk ik dat mijn Italiaans er zo geweldig goed op vooruit gaat, omdat ik nu ook "thuis" steeds Italiaans hoor.

Zaterdag besloten Mirjam en ik er een dagje op uit te trekken. Aangezien zij al eens in Perugia woonde, kent ze het hier goed en moet ik niet alles zelf uitzoeken. Zo brachten we onder meer een bezoekje aan de Rocca Paolina. Als ik het goed begrepen heb, is dat een fort dat in de 16de eeuw door de paus gebouwd werd. Perugia had zich namelijk tegen het gezag van de paus gekeerd en vanuit dit fort hoopte hij de bevolking weer voor zich te winnen. Het speciale aan de Rocca Paolina is dat het fort (of wat er van overblijft) de dag van vandaag onder de grond ligt. Best spectaculair. Aan de zijkanten van het fort heeft men roltrappen gebouwd om naar het busstation te gaan. Een beetje raar wel, een eeuwenoud fort dat dagelijks druk gebruikt wordt door pendelaars en toeristen.

Samen met Mirjam nam ik ook voor het eerst de minimetro. Het systeem bestaat uit allemaal kleine bakjes op een baan die je van het historische centrum van Perugia naar verschillende plekken onderaan de heuvel brengen. Het lijkt wel een attractie uit een pretpark. Maar dan super schattig. En het handige is dat de minimetro stopt aan de supermarkt aan het station, dus nu moet ik niet meer op die bus (die er veel langer over doet).

Zondag besloten we dan om met een groepje Erasmussers een bezoekje aan Assisi te brengen. Samen met Gerda (Estland), Lucile (Frankrijk), Anna (Israël), Anna (Polen) en twee totaal ongeïnteresseerde Grieken ging ik op pad. De namen van de Grieken weet ik niet meer. Niet verwonderlijk, want het waren echt dode planten. Zowel Anna als de Grieken kende ik niet echt, maar zo gaat dat hier, iedereen brengt een beetje zijn vrienden mee. Soms klikt het en soms ook niet. Anna en Lucile had ik twee avonden voordien ontmoet. Leuke meisjes, maar beide een beetje te verwend.

Na een busrit van 40 minuten kwamen we aan in Assisi. Een heel mooi stadje dat helaas wel overloopt van de toeristen. We gingen meteen een kijkje nemen in de Sint-Franciscusbasiliek. Een heel mooie basiliek, die op de werelderfgoedlijst van de UNESCO staat. Binnenin zijn er heel mooie fresco's te zien en bevindt zich bovendien dé toeristische attractie: het graf van Franciscus van Assisi. Wat je daar te zien krijgt, is ongelooflijk. Je geraakte amper tot aan het graf, want overal lagen, zaten of stonden er mensen die zich in een soort van trance bevonden (zo leek het wel). Verschillende mensen waren aan het huilen van ontroering, iedereen wou het graf met een of ander lichaamsdeel aanraken en vaders hieven hun baby's op om ook hen tegen het graf te drukken. Er waren ook nonnen en priesters aanwezig uit alle hoeken van de wereld.
Ik ben tevreden dat ik het daar gezien heb, maar ik vond het heel erg bevreemdend dat al die mensen zich zo lieten gaan aan dat graf.

Naast Vaticaanstad is Assisi (vermoed ik) een van de drukst bezochte bedevaartplaatsen van Italië. Bussen vol pelgrims overspoelen het stadje het hele jaar door. In de straten kom je dan ook heel wat speciale figuren tegen. Jezus look-a-likes (inclusief verwilderde baard/haardos, bruine pij en doornenkrans), groepen 60 plussers die "I love Assisi"- T-shirts dragen en religieuze (jongeren)bewegingen zijn er geen uitzondering. Ook de traditionele souvenir-shops passen hun aanbod aan het publiek aan. Pater nosters, allerlei voorwerpen met religieuze afbeeldingen en kaarsen in alle maten en soorten zijn er talrijk aanwezig. Er zijn ook meerdere Birckenstok winkels, die de pelgrims een stevige sandaal naar keuze aanbieden.

De religieuze kant van de zaak sprak me niet geweldig hard aan, maar het blijft een heel erg mooi historisch stadje dat het bezoeken waard is. Helaas dachten mijn reisgenoten daar anders over. De Grieken en de Poolse Anna zijn in geen enkele kerk binnen geweest. Telkens er een nieuwe kerk in zicht was, klonk het al luid "Oh no, not another church!". En dan moet je weten dat er bij wijze van spreken duizend kerken in Assisi staan.

Bij Lucile en Anna ging het er niet erg verschillend aan toe. Zij gingen aanvankelijk nog mee binnen in de Franciscusbasiliek. Helaas werd Anna tegengehouden omdat haar benen te bloot waren. Dus kreeg ze een sjaal aangeboden om die even de bedekken. "I'm not going to wear such an ugly thing", brieste ze en hup, ze liep de basiliek uit. Voor de rest van onze trip liep ze telkens in de tegenovergestelde richting van iedere kerk die we tegenkwamen en bleef ze bij iedere winkel hangen die we tegenkwamen. Ze wou shoppen. Ik moet toegeven dat ik zelf niet vies ben van wat winkelen, maar je kon daar werkelijk niets anders kopen dan heiligenbeelden of lederen sandalen met een overdosis gespen.

Tussendoor begon het ook nog eens pijpenstelen te regenen, waardoor we steeds moesten gaan schuilen. Gelukkig klaarde het nadien wel op en godzijdank waren er toch nog een paar mensen in ons gezelschap geïnteresseerd in het stadje. (Ik snap niet waarom je een stadje gaat bezoeken als je enkel ijs en pizza wilt eten, wat je ook in Perugia kan doen. Maar soit.) We besloten om te splitsen en later gewoon bij de bushalte af te spreken zodat iedereen een beetje kon doen waar hij zin in had. Een goede oplossing. En al bij al was het wel een fijne dag.

Perugia by night

Wanneer de nacht valt over Perugia en de hitte afkoelt tot een aangenaam briesje, komen alle jongeren samen op de trappen aan de Duomo. Met wat wijn en bier leren vooral de Erasmussers elkaar kennen. Heel erg gezellig.

Università per Stranieri

Zoals in mijn vorige blog aangekondigd, was het gisteren mijn eerste dag aan de Università per Stranieri di Perugia. Aan deze unief studeert iedereen die zich in de Italiaanse taal en cultuur wilt verdiepen. De hele maand september zal ik hier een intensieve cursus Italiaans volgen, samen met zo'n 140 andere Erasmus-studenten. Het merendeel van hen is hier maar voor een maand en vertrekt na die maand naar andere Italiaanse steden om daar aan de universiteit lessen te volgen.

We werden verwacht in de Aula Magna, waar we uitleg kregen over de gang van zaken en meteen een schriftelijke proef moesten afleggen. Via deze proef kunnen ze ons volgens niveau in klassen indelen. De proef was best moeilijk. Het begrijpend lezen ging zeer goed, maar wanneer ik zelf tekstjes moest aanvullen, had ik het heel wat moeilijker. Maar toen later een Spaanse -met handen en voeten- duidelijk maakte dat ze niks had kunnen invullen, voelde ik me al heel wat beter :-)

Dit is de Aula Magna. Er waren geen bankjes, dus we moesten de test gewoon op een houten plankje op onze schoot afleggen. Een beetje onhandig, maar wel charmant.

Nadien kregen we, ook in de aula, nog een lunch aangeboden, maar dat was het voor de rest van de dag. Een beetje jammer want, vreemd genoeg, kijk ik echt uit naar de start van de lessen (inclusief huiswerk, jawel). Het geeft me iets om handen en brengt wat structuur, wat niet zo slecht zou zijn.

In de namiddag ben ik dan maar met Gerda met de bus naar de supermarkt gegaan. Perugia ligt op een heuvel en de supermarkt ligt beneden aan de heuvel, bij het station. Jammer genoeg is dat niet op wandelafstand.

Vandaag stond deel 2 van de test op het programma: de mondelinge proef. Samen met Philippe, mijn Duitse roommate (die net als mijn andere roommate Mirjam heel goed meevalt), ging ik er naartoe. Ik was blij dat we met twee waren, want deze keer moesten we op een andere locatie zijn, die iets moeilijker te vinden was. We moesten ergens naar beneden geraken, maar we vonden de trappen niet. (Nadien toonde een Belgische, die ook de lessen volgt, me dat we evengoed de lift konden nemen. Hier is gewoon een lift die je van beneden aan de berg tot boven brengt!) Gelukkig kwamen we toch nog op tijd aan in Palazzo Valitutti.

                                          Palazzo Valitutti, waar mijn lessen zullen  doorgaan.

Voor de test moesten we een voor een de aula binnengaan om kort een babbeltje te houden met enkele professoren. Ik moest wat vertellen over mezelf, over mijn verblijf hier en welke Italiaanse steden ik kende. Dat ging vrij vlot, want zulke standaard conversaties kan ik wel voeren. Ik was vooral opgelucht dat ik al hun vragen verstond. In de namiddag moesten we dan teruggaan en kregen we te horen welk niveau we hadden en wanneer we les zullen hebben.

Ik zit in de intermediate course (yes, niet bij de beginners!), waar ik zeer blij mee ben. Er zullen mensen in mijn les zitten die beter Italiaans spreken dan ik, maar dat is goed. Zo heb ik tenminste wat uitdaging. Op dit niveau krijg je ook verdiepende taallessen in jouw studiegebied, wat zeer handig is voor de lessen aan de universiteit vanaf oktober. De echte lessen beginnen op maandag om 8 uur 's ochtends (veel te vroeg!). Dat zal even slikken worden. Maar ik heb er wel echt zin in, jammer dat het eerst nog weekend is ;-)

Dit weekend gaan we misschien met enkele Erasmussers naar Assisi of het Trasimeense meer, allebei niet ver van hier. Vanavond heb ik met wat Britten en Nederlanders afgesproken op de trappen aan de Fontana Magiorre, blijkbaar de place to be om gezellig wat te drinken. Eindelijk is het tijd om de stress van de voorbije week een beetje te vergeten.

Ci vediamo!
Johanna

Oja, voor wie graag via de post in contact blijft: mijn adres

Johanna Laurent
(Luigi Canestrelli)
Via della Luna 31
06100 Perugia
Italia

Huizenjacht

Wanneer je op Erasmus vertrekt, is de algemene reactie: "Geniet ervan, je zal de tijd van je leven beleven." Dat je ook soms rotslechte momenten zal beleven, wordt stilletjes verzwegen. Niet dat ik hier ondertussen niet graag meer ben, maar het is soms verdomd moeilijk. Ik kijk echt al uit naar de moment dat alles op z'n pootjes zal zijn gevallen.

Sinds mijn aankomst in Perugia staat alles in het teken van één ding: een kot vinden. Dat geldt trouwens voor bijna iedereen in de hostel. Iedereen begint met het kopen van "cerco & trovo" (een krant vol zoekertjes), een profiel aan te maken op easystanza.it en zich in te schrijven bij agency Student Living. Overal over de stad hangen er ook gewoon zoekertjes. Dan begint het. Je belt en mailt om zo snel mogelijk een afspraak te maken. Tot slot ga je op pad. De ene keer kom je aan en blijkt iemand jou voor te zijn geweest. Alle moeite voor niets. De andere keer loop je hopeloos verloren in de kleine, smalle straatjes. Meestal spreken de eigenaars ook enkel Italiaans, wat ik dan weer bedroevend slecht spreek.

Gisteren schreef ik al kort een stukje over dat katten-kot. (Vandaag heeft de eigenares trouwens gemaild dat ze gehoord had dat ik bang ben van katten. Over een week stuurt ze ze naar het platteland. Helaas, want ik neem het kot niet.) In de late namiddag had ik toen nog een tweede afspraak. Met een zekere Paolo. Een ding is zeker: de mannen hier voldoen volledig aan de clichés die er over hen circuleren. Ik had met Paolo op een pleintje dichtbij het appartement afgesproken. Ik stond daar te wachten tot er plots een man op een moto kwam aangereden. Hij deed zijn helm uit en kwam naar mij toe. Rond de 30 jaar, fancy zonnenbril, 3 potten gel in zijn haar en zijn borsthaar duidelijk zichtbaar uit zijn openstaande hemd. "Hi, I'm Paolo. You must be Johanna." Gelukkig was hij wel heel vriendelijk. Hij toonde me zijn grote en mooie appartement (waar er nu 4 studenten woonden) en gaf me aansluitend ook een gegidste tour naar de universiteit. Ik stond op het punt om het appartement te nemen, tot de aap uit de mouw kwam. Bleek dat alle studenten zouden vertrekken, op mijn kamer na, en dat hij in het appartement zou intrekken. Ik zou dus eigenlijk samen met Paolo in zijn appartement wonen. Na mama en enkele wijze vriendinnen geconsulteerd te hebben, besloot ik toch dat het geen goed idee zou zijn om bij hem in te trekken.

Aangezien ik geen vooruitzichten op iets anders had, moest ik dus opnieuw op zoek. Weeral bestond mijn hele avond uit zoekertjes uitpluizen en mensen proberen te contacteren voor afspraken. Gelukkig was alle moeite niet voor niets. Deze ochtend had ik een nieuwe afspraak en dat appartement heb ik dan maar meteen genomen. Het is centraal gelegen, vrij groot  (mijn kamer is groter dan ze er op de foto uitziet), proper en ik deel het met 2 Duitse studenten. We hebben een eigen terras en ik mijn kamer staan 2 enkele bedden, wat handig is als er bezoek komt (boek uw ticket al maar :)).

                                                                    mijn kamer

                                                                             gang

                                                                          het terras

                                                                         keuken

                                                               zicht vanuit het appartement

                                                             mijn straat, Via della Luna (31)

Ik ben zo blij dat dat eindelijk achter de rug is. Ik moet nog op zoek naar een wisselstekker (mijn computer past enkel in het stopcontact van de broodrooster), mijn kamer is nog niet echt gezellig (Foto's, posters en leuke kaartjes mogen steeds opgestuurd worden. Ik had geen plaats meer in mijn valies om ook maar iets van decoratie materiaal/persoonlijke spullen mee te nemen.) en ik moet de huisbaas nog zo ver krijgen om mij een echt contract te laten tekenen (wat hij precies niet van plan is). Maar ik ben in ieder geval blij dat ik uit dat hostel weg ben. Ik sliep daar op de kamer met een Turkse, die de hele nacht naar filmpjes van volksdansende landgenoten keek, en een Venezolaanse, die de hele nacht chatte met haar vrienden in Zuid-Amerika.

Gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel. Ondertussen heb ik al wat meer mensen (vooral Spanjaarden) leren kennen en vandaag heb ik bijna de hele dag opgetrokken met Gerda, een toffe Estse die studeert voor illustratrice. Het is leuk om de huizenjacht-ervaringen met elkaar te kunnen delen, want iedereen maakt zo'n beetje hetzelfde mee.

                                                                           Gerda

Morgen beginnen mijn Italiaanse lessen aan de Università per Stranieri. Ik kijk er enorm naar uit. Er is echt nog werk aan mijn Italiaans en ik vind het bijzonder frustrerend dat ik me niet deftig kan uitdrukken. Bovendien zal ik daar a) mensen ontmoeten die niet allemaal op een appartement vinden gefocust zijn en b) mensen van mijn eigen niveau ontmoeten, want de meisjes die ik al ken spreken allemaal vloeiend Italiaans. 

Ik hou jullie op de hoogte!

Liefs,
Johanna