Let's go swimming in the...apartment

De wasmachine in onze badkamer is uiterst praktisch. Grote wasjes, kleine wasjes, doe ze in je wasmachine en laat maar lekker draaien. Er is wel één nadeel: de buis waarmee het water wordt afgevoerd, moet je in het bad leggen. Dat ziet er zo uit:

Dit geniale wassysteem is zo geliefd dat zelfs onze Japanse buren ons wasmachientje komen gebruiken (zie 'Wist-je-dat'). Deze maand is er echter een nieuw Japannertje komen wonen. Een lief meisje dat Chica heet. Ook zij heeft grote en kleine wasjes, die ze vandaag voor het eerst bij ons kwam doen.

Na een uurtje kwam Chica haar was weer halen. Er was echter een klein probleem. Chica wist niets van ons hypermoderne afvoersysteem. Chica was vergeten om de buis in het bad te leggen. Het hele appartement (op de keuken na) stond onder water. Ikzelf was zo druk aan het mailen en Facebooken dat ik niet eens had gemerkt dat het water onder mijn deur was gelopen en half mijn kamer onder water stond. Ook de kamer van Laurens, de gang en de hele badkamer moesten eraan geloven.

Laten ze hier nu ook net geen aftrekkers kennen. Dus met één enkel dweiltje en enkele handdoeken zijn we wel even bezig geweest met de boel op te kuisen. Toffe griet, die Chica!

ik blog, jij blogt, wij bloggen

De voorbije maanden zeiden verschillende vrienden België vaarwel om voor een tijdje in het buitenland te gaan studeren. Sommigen zijn al terug, anderen pakten nog maar net hun valiezen. Wat ze bijna allemaal gemeen hadden/hebben, is een blog. Een plekje op het internet waar ze mooie momenten, verzuchtingen of foto's delen over hun leven 'ginder'. Zodat het thuisfront hen gemakkelijk kan volgen.

Zoals zovelen beslisten Ruth (een geweldig vriendinnetje dat nu voor een jaar in Canada studeert) en ik om ook een blog te starten. Bovendien spraken we af dat we ook zouden blijven posten als het even niet leuk was. Aangezien ik een vrouw van mijn woord ben, moet ik jullie bekennen dat het vorige week zover was.

Ik mis jullie. Elke dag een beetje meer.

Het is hier leuk, de zon schijnt (meestal) en de mensen zijn vriendelijk. Maar alles en iedereen is hier ook zo oppervlakkig. Hartsvrienden zijn hier niet. Goede mopjes nog minder. En ik weet dat die er thuis wel zijn...

Geen nood, de grootste brok gemis is over. Want hartsvrienden thuis blijven aan je denken, ook al woon je tussen pizza's en pasta. Daarom: dankjewel voor de brieven, berichtjes, reacties op mijn blog of zelfs geboekte vliegtuigticketten richting Perugia. Ze maken mij allemaal zeer gelukkig.

Zo kreeg ik een tip van de immer geestige Betty (Ze heet niet echt zo. Het is een schuilnaam die ondertussen de proporties van een echte naam heeft aangenomen.) die ik graag even met jullie wil delen. Als je nood hebt aan wat amusement, dan moet je "Fons zijne website" eens bezoeken.(http://peter.apestaart.org/wordpress/?p=1034#comments) "Een man met een aparte kijk op de wereld", aldus Betty. Maar die moeten er ook zijn, niet waar?

Zie hier een kleine lezing:
(Alvast mijn excuses voor de platvloersheid. Mijn lezerspubliek is net iets te gevarieerd om voor iedereen goed te doen.)

Op mijn werk gebruiken we (verplicht) Outlook voor onze persoonlijke agenda. Dat is vrij handig, vooral om vergaderingen te plannen, want je kan direct zien of mensen al dan niet vrij zijn. Bij het plannen van een meeting zie je dan blauwe balkjes op de tijdstippen dat de collega’s bezet zijn (of paarse wanneer ze ‘out of office’ zijn).

Dat is efficiënt, maar na verloop van tijd loopt je agenda als vanzelf vol met vergaderingen en heb je geen tijd meer om gewoon te werken.

De oplossing: je plant gewoon meetings met jezelf op vaste tijdstippen. Dat zijn dan de momenten waarop je rustig kan werken. Dat is planning-heaven voor onze georganiseerde medemens. Die gaan dan per project blokken tijd reserveren in hun agenda en alles mooi met kleurtjes coderen.

Minder slaafse mensen (die zich niet laten muilkorven door de dictatuur van de organisatie) vinden het na verloop van tijd echter moeilijk om die tijdsblokken een naam te geven. Dus gebeurt het al eens dat die “meetings met jezelf” een creatieve naam krijgen. Dat is op zich niet zo een groot probleem.

Het wordt echter een probleem wanneer uw bedrijf overschakelt op een nieuwe versie van Outlook en (zonder dat aan te kondigen) ook de instellingen verandert, waardoor iedereen elkaar’s agenda kan zien.

Bij het boeken van een meeting zien de collega’s dan effectief de naam van de meeting inplaats van gewoon een blauw blokje…

En zo gebeurde het dat ik deze ochtend volgende mail ontving van een niet Nederlandstalige collega:

Hi,

I’d like to book a meeting with you, but your agenda is full. I see you have a lot of meetings for the project “Aan mijn fluit trekken” this week. Is there a possibility to move any of those meetings? If that’s not possible, maybe we can use one of your daily slots (9-9.30) labeled “kakken”.

Kind Regards,
Some collegue

Alle gekheid op een (stink)stokje

Vandaag stink ik naar sigaretten. Wat zeg ik, ik ben helemaal doordrongen met de geur van sigaretten. Geen nood, ik ben hier niet beginnen roken. Ik ga gewoon naar de les. Jawel, naar de les. Waar de professor al rokend zijn les geeft. 

We zitten daar in een vrij klein klaslokaal met een tiental studenten. Waarschijnlijk zorgt deze huiselijke sfeer ervoor dat mijnheer de professor zin krijgt in een sigaretje zo nu en dan. Dus rookt ie maar. En iedereen lijkt dat normaal te vinden. Behalve ik. Vandaar een vermelding op mijn blog. Voor de saf van de prof.

Ze leven hier echt nog in de jaren stillekes.

(Voor ik me hier de rokers onder ons op mijn hals haal: ik heb niets tegen jullie. Rook rustig verder. Zolang het maar niet in mijn les is.)

Non ho capito!

Als er iets is waar ik nooit aanleg voor gehad heb, dan is het wel in het samenstellen van een boeiend en haalbaar vakkenpakket. Koos ik in Leuven een vak dat me kweeniehoe interessant leek, dan bleek er een overdosis taakjes en werk aan verbonden te zijn. Koos ik dan weer een vak dat mooi in mijn lessenrooster paste, dan bleek de inhoud me weer veel minder aan te staan.

Dat talent heb ik blijkbaar meegenomen naar hier. In Leuven moest ik eind juni al kiezen welke vakken ik hier zou willen volgen. Onder meer 'Geschiedenis van de journalistiek', 'Filmgeschiedenis' en een vak over vrouwengeschiedenis leken me geen slechte keuzes. Helaas ontdekte ik vorige week dat deze vakken om een of andere vreemde reden dit jaar niet gegeven werden. Hier stond ik dan. Tijd om opnieuw te kiezen. En dat is hier absoluut niet simpel.

Ondertussen heb ik al ontdekt dat geschiedenis hier echt een marginale richting is. Ik denk zelfs niet dat er een bachelor in de geschiedenis bestaat. Er zijn gewoon enkele geschiedenisvakken, verdeeld over de faculteiten Politieke Wetenschappen en Letteren. In elke faculteit hangt er een prikbord met daarop de uurroosters van de vakken die er dit semester gegeven worden. Nadien moet je dan thuis op het internet opzoeken hoeveel studiepunten die vakken (bachelor of master, maakt niet uit wat je kiest) juist bevatten en waarover ze eigenlijk gaan.

Faculteit Letteren

Hét Letteren prikbord

In de vakken van Letteren was ik toch redelijk teleurgesteld. Voornamelijk oudheid, middeleeuwen, etruscologie, museumkunde, archivistiek en bibliotheekwezen. Niet echt my cup of tea. (Hoewel sommigen het tegendeel zouden durven beweren ;-)) Gelukkig vond ik bij de faculteit Politieke Wetenschappen enkele vakken meer naar mijn goesting (hier hingen ze uit op een los blaadje aan een deur i.p.v. op een prikbord.)

Voorlopig volg ik dus 'Storia dei rapporti nord-sud', 'Storia delle relazioni culturali internazionali', 'Culture e conflitti nel mondo contemporaneo' en 'Storia socio-economica dell'età contemporanea'.

Van de laatste drie heb ik ondertussen al een of meerdere lessen achter de rug. En na 3 dagen les stapelt het werk zich al aardig op: voorlopig moet ik al minstens 3 Italiaanse boeken lezen (en bespreken op het examen), 2 papers van 10 bladzijden schrijven en een presentatie geven. In het Italiaans. Ik hou mijn hart al vast.

Bij 'Storia socio-economica...' zijn we al de hele tijd over de industriële revolutie en mislukte patattenoogsten in België bezig. Hoewel ik niet alles versta, begrijp ik gelukkig waar het over gaat (Leve professor Van Molle!). De prof was aangenaam verrast dat ik uit België kwam en kijkt nu telkens naar mij wanneer hij het woord 'Belgio' uitspreekt (wat voorlopig ongeveer om de 2 minuten is).

'Culture e conflitti...' was een ramp. Ik verstond geen snars van die man. Bovendien zit ik daar tussen mensen die allemaal in hun 2de masterjaar zitten en een encyclopedie in hun hersenen ingebouwd hebben. De les begon met een halfuur overhoring. "Wat gebeurde er in 1948?", "In welk land was er ...(dat verstond ik niet) in Iran?" En telkens gingen er tientallen handen in de lucht, terwijl ik niets wist. "In Leuven moeten wij geen data aframmelen", was het enige wat ik kon denken. Vervolgens liet de prof weten dat we elke les gaan discussiëren. En dat 10% van onze punten op participatie in de discussie staat. En dat we een paper moeten schrijven. En dat het examen schriftelijk is. G@dv*rd@mme! Ik kon wel wenen.

Hoewel ik nadien met een bang hart naar 'Storia delle relazioni culturali internazionali' ging, viel dat reuze goed mee. Oké, we zullen er hard voor moeten werken, maar de prof was erg vriendelijk. Ik was als enige op tijd in de aula. Toen de prof aankwam vroeg hij mij iets. Aangezien het zo snel was, had ik er niets van verstaan en zei ik dat ik niet zo goed Italiaans sprak (ik dacht eigenlijk dat hij de conciërge was die de deur kwam openen, oeps!). Waarop hij vroeg van waar ik kwam en hij in heel grappig en schattig Frans opnieuw zijn uitleg deed. Ik verstond er opnieuw geen snars van. Zijn Frans was nog slechter dan mijn Italiaans...van een jaar geleden.

Uiteindelijk bleken we met maar drie studenten in zijn les te zitten. Waarvan maar één echte Italiaanse. Tot er plots nog twee studenten binnenkwamen. Ook Erasmussers, een koppel uit Amerika (Miami). En ik schat ze allebei 80 jaar. Dat vond ik echt heel grappig. Je had de prof moeten zien. Vijf studenten, waarvan er maar een deftig Italiaans spreekt en er twee een kunstgebit hebben. Ik denk dat hij zijn studenten lichtelijk anders had voorgesteld. Want hij vroeg nog of er iemand wist of er nog Italianen de les zouden bijwonen. De les bleef wel moeilijk, maar ik voel me er wel heel veilig omdat ik hier eens niet de minderheid ben.

Bij zo goed als alle lessen zit ik bij een bepaalde studierichting. De masters Antropologie, de masters Internationale Diplomatie,... Hoewel ik geschiedenisvakken doe, doet er blijkbaar bijna niemand geschiedenis zelf. Ik zit iedere les dus bij andere mensen. Gelukkig zitten er tot nu toe in elk van mijn lessen ook Erasmussers die in hetzelfde schuitje zitten en dat is wel fijn. Zo heb ik in iedere les toch al een paar mensen om mee op te trekken.

Het zal hard werken worden. Niet per se door de leerstof, maar gewoon om alles te verstaan. Maar dat zal wel lukken zeker? Ik hoop vooral dat dat vierde vak een beetje meevalt. Want voorlopig heb ik al genoeg werk. Gelukkig komt er dit weekend bezoek uit België ter ontspanning, joepie!

Moord in Perugia²

http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/mediatheek/programmas/journaal/2.18117/2.18119/1.1125419

Wist-je-dat

...ik hier massaal beenspieren aan het kweken ben. Perugia ligt op een heuvel en dat zullen we geweten hebben. Enkel en alleen om uit mijn straat te geraken, moet ik 164 trappen op. Om die dan sowieso 5 minuten later ergens anders weer af te moeten. Gelukkig staan er op enkele strategische plaatsen liften (een roze!) en roltrappen. Al ben je hier echt flink gejost bent als je op krukken loopt of in een rolstoel zit.

...Perugia de stad van de lelijke honden is. Overal lopen ze hier los rond en snuffelen ze aan alles en iedereen. Ik mag dan wel niet gekend zijn als hondenliefhebber, hierover ben ik echt objectief: de mooie, schattige, pluizige honden zijn een absolute minderheid. Hoe meer kwijl en lelijk vel, hoe beter.

...de plaatselijke Alma hier Mensa heet en belachelijk goedkoop is. Voor de luttele som van 2 euro krijg je hier in het studentenrestaurant brood, een kom groenten, een bord pasta of een groot stuk pizza, fruit of yoghurt en drank à volonté (cola, ice tea, water, limonade, fruitsap)

...bijna iedereen hier rondloopt op sportschoenen. Ook meisjes dragen ze onder een jurkje. Of anders dragen ze laarzen. Bij temperaturen van 30°C. Ik snap er niets van.

...we Japanse buren hebben die de hele avond karaoké zingen en naar Japanse animatieseries kijken. Bovendien hebben zij dezelfde huisbaas en heeft hij hen laten weten dat ze de wasmachine in onze badkamer ook mogen gebruiken. In principe moeten we dus steeds de deur van het terras openlaten zodat ze te allen tijde de was en de plas kunnen komen doen. Mooi niet. Als er niemand thuis is of het donker wordt, dan gaat de deur dicht. Dat ze maar terugkomen als het baasje thuis is.

...deze Japanse buren ons (mijn eerste bezoekers, Laura en Marlies, en ik) al behoorlijk hebben doen schrikken. Toen Laura en Marlies voor het slapengaan het raam van mijn kamer wouden sluiten, stond een van hen vlak voor het raam met een stok in de hand. Hij wou zijn was doen. (Geen slecht idee om die deur 's nachts te sluiten, hè?) En hij leek verdacht veel op een zij. Hij had speldjes in zijn froefroe met hartjes en sterretjes erop. Rare jongens, die Japanners.

...ik fan ben van het afval-systeem. Je zet je afval tussen 20 en 22 uur buiten en 's nachts komt een klein, schattig wagentje dat dan ophalen. Bovendien komen ze drie keer per week voor groen-afval, bye bye stinkzak in de keuken. (Melkbrikken moeten bij het oud papier, dat is wel even wennen.)

de vuilkar (mijn excuses voor de wazige foto)

 ...Jef Artois een grote dankjewel verdient. Hij zat hier vorig jaar op Erasmus en heeft me geweldig goed geholpen de voorbije maanden, dat is toch een vermelding waard. Merci, Jef!

...ik ondertussen ook een nieuwe kotgenoot heb, Laurens. Hij studeert net zoals ik geschiedenis in Leuven.

...ze hier enkel brood zonder zout verkopen. Het verhaal doet de ronde dat de paus in 1531 een belasting op  zout had gehoffen. In plaats van deze extra taks te betalen, weigerden de koppige (en anti-pausgezinde) Perugianen nog zout te kopen. Sindsdien bakken ze hun brood gewoon zonder zout.

...het hier nog steeds mooi, zonnig en warm is. Mmmm!

Maten, makkers, kotgenoten

Philipp, Mirjam en ik

Gisteren zijn we met ons drietjes voor een laatste keer samen gaan eten. Heel erg plezant!