Over verre vrienden en dichte buren

Hartverwarmend, gelukzalig en vreugdevol. Dat is hoe mijn voorbije week was. Wat het spreekwoord ook mag beweren over goede buren en verre vrienden, het klopt niet. De uitvinder van dat spreekwoord had gewoon zelf weinig (verre) vrienden. Of toch geen vrienden zoals de mijne. Ja, het gaat over jou, liefste lezer.

De voorbije week deed ik girly met speelpleinvriendinnetjes, feestte ik met Mokkels, griezelde ik met Chiro Vlierbeek, bezocht ik grootouders, tantes, nonkels en nichten, tafelde ik met geschiedeniswijven, ging ik quizzen met Historia, at ik koninginnenhapjes in de Alma, vergaderde ik met VDS en mocht ik weer even in het warme nest van mijn ouders vertoeven. En dat alles met een glimlach van Pellenberg tot Perugia. Zelf bij zure Marina (onze bakkersvrouw) een taartje gaan kopen, voelde alsof ik het groot lot had gewonnen. Iedere dag kreeg ik complimenten over hoe goed ik er uitzag. Dat komt namelijk omdat gelukkige meisjes de mooiste meisjes zijn.

vriendschap

Als je steeds in België woont, besef je niet dat je met je fijne vrienden, familie en hobbies eigenlijk al de lotto gewonnen hebt. Je zaagt over de regen en de koude, het vele (studie)werk of het uitblijven van een regering. Je staat er niet bij stil hoe goed je het eigenlijk hebt.

In Italië is het klimaat zalig, de wijn lekker en is er een regering (toch toen ik vertrok. Met Silvio weet je nooit.) Echte vrienden, zoals jullie, die zijn daar echter niet. Ik heb maatjes in de les, maatjes om te feesten, maatjes om mee te gaan eten en maatjes om af en toe eens een uitstapje te doen. Maar wanneer je bijvoorbeeld te horen krijgt dat je oma borstkanker heeft en je nood hebt aan een echte vriend, dan ben je niks met een blik vol (oppervlakkige) maatjes.

Het mag allemaal wat sentimenteel en Bond-Zonder-Naam klinken, maar dat kan me niet schelen. Ik ben blij dat ik jullie gezien hebt, dat iedereen nog steeds zijn onwijs toffe zelve is en dat jullie mij een geluksboost gegeven hebben om het hier tot het einde vol te houden.

Dan rest mij enkel nog om Bond-Zonder-Naam-gewijs af te sluiten:
'Soigneer uw vri(e)nden, want goede vervangers zijn moeilijk te vinden.'

En zeker ook: bedankt!

Oost west thuis best

Vandaag voel ik me alsof de Sint vannacht is geweest. Geen pakjes, maar een vliegtuig richting huis: dat is wat mij vandaag te wachten staat. Ik ben zo gelukkig dat ik even naar huis kan!

Erasmus Welcome Day

"Dear Student,

We are pleased to announce that the Università
degli Studi di Perugia will be holding its annual

  ERASMUS WELCOME DAY
  Academic Year 2011/2012


on Monday 7th November 2011 at 10:30 at the Aula
Magna, Palazzo Murena, Piazza Università 1, Perugia.

We inform you that participation in this event is
compulsory, since we will provide Incoming
Erasmus students with important information
regarding their study period in Perugia..."

2 maanden lang hebben alle Erasmussers zitten wachten op een infosessie, een mailtje met informatie, íets waaruit we konden opmaken waar we net moesten zijn, welke documenten we nodig hadden, wat we moesten doen, enz... Helaas was er zo niets. Massaal vielen we iedere prof, secretariaatsmedewerker of toevallige passant lastig met allerlei vragen. "Zoek het zelf maar uit" was het algemene motto.

Tot nu. Blijkbaar houden ze toch nog een infomoment. 6 weken nadat de lessen begonnen zijn, in de helft van het eerste semester. Na de infosessie zal er een gegidste rondleiding door de stad zijn. 
WAT EEN DOMKOPPEN! Alsof er nu nog iemand nood heeft aan een rondleiding door de stad (die kleiner is dan Leuven). 

(En ik kan er niet eens bijzijn omdat ik dan net een weekje naar huis ga, pfoe!)

Cascata delle Marmore

Na enkele weken vol Belgisch bezoek, werd het dit weekend hoog tijd om wat meer tijd aan mijn verwaarloosde schoolwerk en vrienden van hier te besteden. Gisteren was het huiswerkdag, zodat ik vandaag met Franziska, Birte en Carsten (3 toffe Duitsers) op stap kon.

Franzi (voor de vrienden) heeft hier in Perugia een auto ter beschikking, zodat we af en toe ook eens naar slecht bereikbare plaatsen (met het openbaar vervoer) kunnen. Haar volkswagentje bracht ons vandaag naar Terni. Als stad niet veel soeps (ze werd tijdens WO 2 platgebombardeerd en bestaat nu voornamelijk uit industrie), maar de natuur is er prachtig. In Terni bevinden zich namelijk de Cascata delle Marmore. Dat zijn kunstmatige watervallen die in de 3de eeuw v.C. door de Romeinen werden aangelegd. Kunstmatig omdat ze niet altijd stromen. Enkel op bepaalde uren worden ze in gang gezet.

Birte en ik

De watervallen, nog niet in volle actie.

15 uur, tijd voor actie: laat het water maar stromen!

Met de bus naar Benedictus!

Als laatste in een rij van vele bezoekers kwam ook Timmie vorige week nog eventjes langs. De eerste dagen moest ik helaas voornamelijk naar de les, maar donderdag kon er wel een uitstapje af. Op naar Assisi dus. Ondertussen was het al de derde keer dat ik er heen ging, maar de stad blijft verrassen. Ook deze keer.

Donderdag kwam namelijk niemand minder dan Paus Benedictus naar Assisi. Natuurlijk was iedereen hiervan op de hoogte...behalve wij. Pas toen we verschillende politieposten gepasseerd waren en abnormaal veel hulpverleners in fluo-pakken zagen, viel onze frank.

Bij aankomst bleek een groot deel van de stad afgesloten te zijn. Enkel met een mysterieuze rode enveloppe geraakte je binnen. Stiekem binnenglippen was geen optie, want tussen de hordes broeders en zusters die massaal naar dit heuglijke gebeuren waren afgezakt, vielen we behoorlijk uit de toon. Gelukkig werd de gelovige man uit de straat toch niet helemaal buitengesloten: langs een lange, steile omleiding konden we Assisi alsnog binnen. Nu we er toch waren, konden we evengoed gaan kijken wat er allemaal gaande was.
(http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20111027_197)

Beneden mochten de gelukkigen met een rode enveloppe plaatsnemen.

Aangezien de paus vrij lang op zich liet wachten en we niet zoveel tijd meer over hadden in Assisi, besloten we het hele gebeuren te laten voor wat het was. Op de heuvel boven Assisi ligt er een groot fort. Daar zijn we dan naartoe geklommen. Het was er prachtig.

2 maanden

Vandaag woon ik exact 2 maanden in Italië. Stel je voor.

2 maanden waarin Assisi, Napels, Pompei, Capri, Bevagna, Foligno, Spello, Gubbio, het Trasimeense meer, Firenze en Rome werden bezocht.

2 maanden waarin ik meer pasta en pizza heb gegeten dan in mijn hele voorbije leven.

2 maanden waarin vrienden werden gemaakt en vrienden weer vertrokken.

2 maanden waarin kotgenoten Mirjam en Philipp plaats maakten voor kotgenoten Laurens en Houd (een Palestijn die rookt als een Turk).

2 maanden waarin ongeveer 20 uur per week naar de les ga.

2 maanden waarin ik Laura, Marlies, Sofie, Margot, Anna, Timmie en mijn fijne gezin hier al mocht ontvangen.

2 maanden met vele tranen en gemis, maar ook veel plezier en pret.

2 maanden rondwandelen in het prachtige Perugia
(In het filmpje zie je echt de plekken waar ik bijna iedere dag kom)

Family-time in Firenze

Vorig weekend mocht ik mijn geweldige gezin in Perugia ontvangen. Een unieke gebeurtenis, want ik kan het me zelfs al niet meer exact herinneren wanneer we nog eens met z'n allen samen op vakantie waren.

Vrijdag trokken we naar Assisi. Ook al was ik hier al een keer geweest, deze keer was het massa's fijner. Uiteindelijk maakt de bestemming niets uit, zolang je gezelschap maar dik oké is.

Bekende fresco van Giotto in de Franciscusbasiliek

Naast de religieuze bezienswaardigheden zorgden de jongens voor wat afwisseling met een portie "Geocaching". "Geocaching" is een spel waarbij er caches (schatten) verstopt zijn over de hele wereld. Met de juiste coördinaten kan je dan met een GPS op zoek gaan naar deze schatten. (Meer info: http://nl.wikipedia.org/wiki/Geocaching)  Eens je de schat dan gevonden hebt, moet je je naam bij op een lijstje schrijven dat in het doosje zit. Soms steekt er ook een voorwerp bij de schat, een sleutelhanger of iets dergelijks. In ieder geval: ook in Assisi was er een cache verstopt. Die zijn we dus gaan zoeken. Het fijne is dat je steeds op plekjes terecht komt waar je als gewone toerist niet snel naartoe zal gaan.

Gevonden!

Een groepje Canadezen (Ruth ;)) dat voor ons de cache al wist te vinden.

Zaterdag en zondag zijn we dan naar het prachtige Firenze gegaan. De Duomo (+beklimming van de koepel), de Galleria degli Uffizi, de Piazza della Signoria (met replica van de David van Michelangelo), de Ponte Vecchio, de Santa Croce basiliek en de Boboli-tuinen met het prachtige Palazzo Pitti: de belangrijkste bezienswaardigheden hebben we bezocht. En ook hier gingen de jongens op zoek naar enkele caches. Je staat er van versteld hoe er in iedere stad op onverwachte plekken zulke doosjes verstopt zijn.

Kortom, het was een zeer fijn weekend! (Ahja, want ik heb dan ook de tofste broers, zussen en ouders die er zijn!) Al vond ik het echt jammer dat ik niet gewoon samen met hen het vliegtuig naar huis kon nemen. Gelukkig duurt het niet meer lang vooraleer ik zelf even naar huis ga. 

Het hele gezin.

Papa, Hope, mama en Josefien bij Palazzo Pitti.

Johanna in de Boboli-tuinen.

Josefien in de Boboli-tuinen.

Jasper, Milan en Hope in de Boboli-tuinen.

Baden in de Boboli-tuinen.

Hope

Firenze

Hope

Josefien en ik

Milan, Jasper en Hope